กวีบทเก่า

ศิลปิน พาราด็อกซ์ (Paradox)
คำร้อง : นิติพงษ์ ห่อนาค
ทำนอง : อนุวัฒ สืบสุวรรณ

Intro : A E F#m D E F#m E

A              E       F#m       D
แต่ก่อนทุกครั้งทีไร ได้อ่านได้เห็นในบทกวี
A             E         Bm       E               F#m
แค่อ่านแล้วทิ้งมันไป ไม่เคยไยดีไม่ซึ้งไม่ชวนฝัน

                 Bm
* ใจความนั้นก็มีแต่เรื่องเก่า
F#m             E
คือความรักที่กลายเป็นความเศร้า

A          E                  F#m
อ่านไปก็งั้นๆ เรื่องราวที่ซ้ำๆ
             D                  A
อ่านไปยังขำ ซ้ำเติมเรื่องเก่า
                  E                    F#m
ต้องมีคนสมหวัง ต้องมีคนชอกช้ำ
            D        E        F#m  E
ไม่จำ ไม่ซึ้ง ไม่เกี่ยว กับเรา

A         E          F#m      D
จนวันที่เขาลืมเรา จู่จู่ความเหงาก็เกิดมี
A              E             Bm            E     F#m
กลับเกิดลึกซึ้งในบทกวี ได้อ่านอีกทีน้ำตาจะไหล

(ซ้ำ *)

  A                   E                   F#m
** อ่านไปอย่างช้าๆ เรื่องราวคนช้ำๆ
            D                   A
แต่มันไม่ขำ เพราะเป็นตัวเรา
                 E                   F#m
ไม่เคยจะนึกฝัน จะเจอเองสักครั้ง
                  D                    Bm
กับความผิดหวัง ต้องเจ็บต้องเหงา

                A                      D
เก็บความหมายทุกตอน เก็บอักษรทุกตัว
       Bm          E
อยู่ในหัวใจเราเข้าไปข้างใน
        A                 D
ให้มันช้ำไปอีก ให้มันช้ำกว่านี้
      Bm           E
ให้มันสาแก่ใจ ให้ช้ำกว่านี้

Instru: A D Bm E (2times)

(ซ้ำ **)

A                 E           F#m
อ่านไปอย่างช้าๆ รักมันช้ำๆ
            D          E       A
แต่มันไม่ขำ เพราะเป็นตัวเรา
                 E                   F#m
ไม่เคยจะนึกฝัน จะเจอเองสักครั้ง
                  D                    Bm
กับความผิดหวัง ต้องเจ็บต้องเหงา

Instru: A E F#m

                  D        E        A    
ต้องเจ็บต้องช้ำเป็นอย่างตัวเรา